De Parabel van de Krekel en de Mier
Originele versie:
De mier werkt gedurende de hele hete zomer hard;
Zij bouwt haar huis en ze slaat voorraden op voor de winter
De krekel vindt de mier dom:
ze lacht, danst en speelt de hele zomer
Eens de winter op komst,
zit
de mier er warmpjes en goed gevoed bij.
De krekel rilt van de koude, heeft geen voedsel,
noch een schuilplaats en sterft van de koude.
EINDE VAN HET VERHAALEcht waar? Einde? Dat dacht je maar....
Lees vooral verder
DIT IS DE EIGENTIJDSE BELGISCHE VERSIE:
De mier werkt gedurende de heel hete zomer hard;
zij bouwt haar huis en ze slaat voorraden op voor de winter
De krekel vindt de mier dom: ze lacht, danst en speelt de hele zomer.
Eens de winter op komst, zit de mier er warmpjes en goed gevoed bij.
De krekel, bibberend van de koude, organiseert een persconferentie waarop ze de vraag stelt waar de mier het recht vandaan haalt om er warmpjes bij te zitten met voldoende voorraad voedsel terwijl anderen met minder geluk dan zij, honger en kou hebben.
De Televisie organiseert een rechtstreekse uitzending waarbij getoond wordt hoe de krekel bibbert van de kou terwijl videobeelden tonen hoe de mier goed verwarmd vertoeft in haar comfortabele woning met een rijk gevulde tafel.
Het Belgische volk is geschokt dat men die arme krekel laat lijden terwijl anderen in weelde leven. De verenigingen tegen de armoede betogen voor het huis van de mier.
Journalisten geven interviews met de vraag hoe het komt dat de mier rijk geworden is op de kap van de krekel en interpelleren in het parlement om een belastingverhoging voor de mier opdat zij haar rechtvaardige deel aan belastingen zou betalen.
Als antwoord op deze opiniepeiling, vaardigt de regering een wet uit op de economische gelijkheid en een antidiscriminatiewet, retroactief voor de zomer.
De belastingen voor de mier worden drastisch verhoogd en zij ontvangt tevens een boete omdat zij nagelaten heeft de krekel in dienst te nemen teneinde haar op die manier te helpen.
Het huis van de mier wordt in beslag genomen door de autoriteiten omdat de mier niet genoeg geld heeft om haar boete en haar belastingen te betalen.
De mier verlaat het land om zich met succes te vestigen in het buitenland.
De Televisie maakt een reportage over de “vetgemeste” krekel.
Deze is bezig de laatste voorraden van de mier op te souperen, hoewel de lente nog veraf is.
Het voormalige huis van de mier, ondertussen sociale woning geworden voor de krekel, raakt in verval omdat deze laatste niets gedaan heeft om ze te onderhouden.
Verwijten worden gemaakt naar de overheid, voor het gebrek aan middelen. Een parlementaire commissie wordt samengesteld, wat de overheid 10 miljoen Euro kost.
De krekel sterft aan een overdosis.
Verenigingen voor Liberalisering en Menselijkheid bekritiseren de mislukking van de overheid om het probleem van de sociale ongelijkheid ernstig aan te pakken.
Het huis van de mier wordt gekraakt door een bende geïmmigreerde spinnen.
De overheid prijst zichzelf voor de multiculturele diversiteit van België.
De spinnen organiseren een trafiek van drugs en terroriseren de gemeenschap.
De overheid laat begaan.
De mier bekijkt alles hoofdschuddend vanuit het buitenland.
Gezien bij Pliske, en een klein beetje aangepast.
Labels: verhaaltje
Is er nog toekomst in de landbouw?
Een hele tijd geleden kreeg ik eens van een jongere een vraag of er nog toekomst is voor de boeren.
Ik mocht het antwoord gerust op mijn blog zetten, was de boodschap.
Wow !
Heb je een dag of twee?
Dan kan ik het hier eens uitschrijven.
Zo zal het dus niet gaan, maar dat er toch nog jonge mensen zijn die goesting hebben om te boeren, en plezier vinden in hun werk, zal ik hier met enkele voorbeelden aantonen:
Een paar maanden geleden zat ik met een jongedame (15) in de auto en we babbelden wat over vanalles, ook over school, tot ik op de man (pardon vrouw) af vroeg wat ze later wilde worden. Het antwoord kwam heel vlug, daar was blijkbaar over nagedacht. “Verpleegster, of iets met boekhouden” en na een korte stilte, maar toch vastberaden: “of misschien boerin zoals mijn mama, ’t is een beetje te zien bij wie dat ik val”. Op zo’n moment zit je daar toch een beetje stil te luisteren, deze jongedame is opgegroeid in een gezin waar de boerderij mee aan tafel beleefd wordt in het ganse gezin, waar het werk niet gedegenereerd wordt tot middel van verschaffing van inkomen, maar waar de liefde voor het vak met de paplepel ingegeven wordt.
En ja, dat zijn daar in dat gezin van die jongeren die meer vakantietijd mogen besteden tussen de koeien en de varkens en op het land dan te gaan shoppen of aan het strand liggen.
Toen wij bezig waren om een studiereis van de veeverbeterings vereniging voor te bereiden, had ik een potentiële kandidaat aan de telefoon om ons op zijn bedrijf te ontvangen.
We waren van harte welkom was zijn besluit, toch had hij één vraag, één opmerking.
Hij wilde absoluut dat op de uitnodiging naar de leden niet alleen de naam van hemzelf vermeld werd als bedrijfsleider, maar evengoed en voluit de naam van zijn echtgenote.
Niet meewerkende echtgenote zoals dat dikwijls officieel heet, maar “boerin”.
Zijn vraag was ingegeven door de vaststelling dat zowel de boer als de boerin evenveel verdienste hebben aan de opbouw van het bedrijf, en zovele keren wordt dit over het hoofd gezien, en is de naam van “de boer” meteen ook de naam van de boerderij.
Toch wel opvallend, die vraag, maar zeker op zijn plaats.
Gisteren zat ik omwille van beroepsomstandigheden aan tafel met een jongedame van vooraan in de 20. We spraken over …. ja, over datgene waar we moesten over praten, maar onder andere ook over haar beroepsactiviteiten, en ook over privé.
Ze vertelde me dat ze binnen enkele weken ging trouwen.
Voor ik er goed erg in had vloog het eruit, en vroeg ik “en dan, … ga je boeren?”.
Haar antwoord kwam even snel als heftig. Haar ogen lichtten op en zonder nadenken kwam het eruit: “ja, ik wil boeren!”.
Daarna volgde wat uitleg over de bedrijven van ouders en schoonouders, eerst nog een paar jaartjes werken, maar daarna zeker graag overnemen, uitbreiden, en samen boeren en werken aan het bedrijf.
Dit geeft nog hoop voor de toekomst !
Regelmatig lees ik op de blog van de moeder van Boerinnetje hoe zij als stadsvrouwtje terechtgekomen is op de boerderij, en bijna elke dag verwonderd is hoe eenvoudig de boer zich plooit naar de natuur, de seizoenen het werk met de dieren.
Natuurlijk gaat niet alles vanzelfsprekend, maar boeren houden niet van zoveel poeha, er moet geen vergadering belegd worden om te schikken over wat in de volgende vergadering zal besproken worden. Er wordt wat informatie ingewonnen, boer en boerin nemen een beslissing, en die wordt zonder veel trammelant ook uitgevoerd. Veelal zal later blijken of die beslissing de juiste was, maar er wordt nog veel geredeneerd “niet geschoten is altijd mis”.
Wat mij vooral opvalt aan de toon van de weblog van “
ik ben boerin” is de liefde voor het vak, de ongeremde “goesting” om er aan te werken, en het plezier dat beleefd wordt aan de uitlatingen van klein Boerinnetje waaruit mag blijken dat ze de boerderij vééél belangrijker vindt dan al dat stadsplezier. En met het nieuwe leven op komst (misschien wel een klein Boertje?) wordt dit alles intens beleefd, en zeer prettig neergeschreven.
Een aanrader!
Over de relatie boer-boerin schreef ik ook ooit al eens een Dagboek “
Boer zkt boerin”.
Misschien nog eens lezen?
Misschien is dit niet echt een antwoord op de vraag van de jongeman hierboven, toch wil ik nog aangeven dat er nog veel jonge mensen zijn die nog goesting hebben om te boeren en hoewel de basis niet altijd vanzelfsprekend is kan je er komen door alles vast te pakken wat op je af komt.
Labels: boeren, boerendochters, boerzoektvrouw, Dagboek, verhaaltje, VRV
Vale gieren op den dool in Europa.
Met toestemming gekopieerd uit "Boer & Tuinder":Vale gieren, met de groeten van Europa
“Vale gieren uit Ninove vetrokken zonder eten.”Het was een van de hoofdpunten van het Radio Eén-nieuwsbulletin op dinsdagavond en gespreksonderwerp alom. Terwijl informateur Didier Reynders pogingen deed om het land samen te houden, was heel Vlaanderen in de ban van vale gieren. Niemand had er eerder van gehoord, zoals van de knut maar dan met een grotere spanwijdte.
De vetpotten van Europa
Enkele honderden vogelspotters kenden deze week de dag en de nacht van leven. Zij hebben met eigen ogen en die van hun verrekijker en joekels van lenzen tientallen vale gieren kunnen spotten.
Met dank aan Europa!
Of andermaal de schuld van Europa?
Wij beschreven de problematiek van de Spaanse vale gier (Gyps vulvus) enkele maanden geleden reeds in Groene Kring Magazine niet wetende dat de gieren hun actieterrein naar Vlaanderen zouden verleggen. Zij bereikten ons land zonder in Frankrijk door de media opgemerkt te zijn. Nu, zij bevonden zich reeds in de Schengenzone en hoefden zich aan de grensovergangen niet te melden. Bovendien was er in Frankrijk niets te beleven of te eten, de socialisten partij was bij de tweede ronde van de parlementsverkiezingen dan toch niet op sterven na de dood. Dan maar naar België. Ook daar zijn socialisten en ligt Europa op apengapen. Omdat niemand ze eerder had opgemerkt zou men bijna denken dat zij ontsnapt zijn uit een container van een vale vogelhandelaar in de haven van Zeebrugge. Misschien werden zij wel door Chinezen overboord geduwd? Zij slaagden in Vlaanderen wel te doen wat weinigen hen hebben voorgedaan, met name tweespalt zaaien in het kamp van Natuurpunt en vogelbeschermers. Het is geleden van de wolf uit het Waasland dat er nog pogingen waren gedaan.
Waren de vale gieren nu op de vlucht voor de honger of niet? Wetenschappers vielen elkaar voor het scherm niet voor de voeten zoals bij de dioxinecrisis. Blijkbaar zijn vale gieren minder gegeerd om fondsen voor onderzoeksprojecten te werven dan dioxine en BSE. Proeven met vale gieren vergt geen dure apparatuur. Een enkelband volstaat. Hoe dan ook werd gedaan wat geen enkele Europeaan meer mag doen, met name stukken vlees uitgelegd. Natuurpunt nam inmiddels Europese parlementleden van meerdere Vlaamse partijen onder de arm om een Europese hygiëneverordening te versoepelen om de vale gier te redden.
Vale gieren leggen de vinger op de wonde, zelfs op meerdere wonden en enkel Europa kent de oplossing. Worden we, met dank aan of door de schuld van Europa, niet te proper? Straks zijn er ook geen ratten meer en kunnen ziektes helemaal niet meer worden overgedragen. Gelukkig is er nog de knut, een nieuwkomer, en zijn er de nachtvluchten om blauwtong, varkenspest, mond- en klauwzeer en maïswortelboorder te verspreiden. Om van vogelgriep nog te zwijgen. De vale gieren mochten het eens horen!
De mens laat nu eenmaal graag vuiligheid rondslingeren maar mag niet meer van Europa. Waar moeit die zich mee? Geen wonder dat onze noorderburen tegen Europa hebben gestemd. Straks mogen onze kinderen van Europa hun handen niet meer wassen vooraleer zij aan tafel gaan. Is hygiëne aan tafel niet oorzaak van de toename van allergieën? Kinderen kunnen tegen niets meer. Conceptie gebeurt in proefbuis, bevruchte eicelletjes worden met zorg ingeplant, meer zelfs dan strikt nodig, zwangerschappen worden op de voet gevolgd met dure apparatuur want die moet met hulp van de ziekenkas kunnen worden afgeschreven. Geboorte gebeurt steeds meer met kiezersnede, wat Europa nochtans bij koeien zou willen verbieden, en de eerste weken brengen mensenkinderen steevast in een couveuse door. Bij de eerste schimmel of bacterie die zij vervolgens tegenkomen is het dan ook prijs.
Werd parfum enkele eeuwen geleden niet uitgevonden omdat de mensen zich destijds niet wilden of zelfs mochten wassen? Vandaag brengt men zeep met parfum op de markt, een interne tegenstelling.
Nieuwe randvoorwaarden De vale gieren leggen de vinger ook op een andere wonde. Met name de mens laat te weinig voedsel voor de natuur over. De oogst van mosselzaad wordt aan banden gelegd in de Waddenzee omdat eidereenden eerst aan hun trekken moeten komen en dan pas de Belgen. Noteer dat bijna 70% van de Zeeuwse mosselen door de Belgische maag gaan. Hoe meer de mosseloogst wordt ingekrompen, hoe meer eider-eenden en dus hoe minder er het jaar nadien op mossel mag worden gevist.
Er zijn geen mussen meer omdat de boer zijn graanveld te zorgvuldig oogst. Oogstmachines werden immers geperfectioneerd. Er wordt minder graan op het veld achtergelaten. Gelukkig zijn er nog jaren van veel aardappelopslag maar daar hebben mussen niets aan, wel de aardappelplaag en de coloradokever. Zal de EU straks de boer bij wet verplichten om 10% van zijn oogst op het veld te laten liggen? Niet alleen van zijn oogst, ook van zijn afval! Vertel dat aan een Vlaming die Europa’s beste sorteerder van vuilnis is geworden.
Inmiddels weet nog steeds niemand uit welke dierentuin de vale gieren zijn ontsnapt. Doet er weinig toe, want ook dierentuinen zullen straks door Europa bij wet worden verboden. Zij zijn immers zo lek als onze gevangenissen en … zij bijten. Kinderen zullen toch alle dieren, exoten inbegrepen, kunnen spotten van op de speelplaats.
Wanneer er straks een leeuw of tijger in de maïs sluipt bent u dan ook goed bezig. Aanwezigheid van roofdieren in het veld zal deel uitmaken van de randvoorwaarden voor het bekomen van de toeslagrechten. Er zal door het FAVV worden gecontroleerd of u wel genoeg slachtafval en andere troep laat rondslingeren op uw bedrijf, want ook de consument moet opnieuw immuun worden gemaakt tegen allerhande ziektes. Trouwens hebben Europeanen niet precies de wereld veroverd dankzij hun staal, wapens en ziektekiemen waartegen zij maar niet de vijand immuun waren? Ook al omdat Europeanen (en ook Aziaten) altijd dicht bij huisdieren hebben geleefd. Dus waarom niet opnieuw landbouwhuisdieren verplichten in de woonkamer? Geen hygiënische sassen meer, maar onhygiënische sassen.
Of we ernstig zijn? Helemaal niet. Wie zou dat nog zijn wanneer Europa nu opeens de schuld krijgt van vale gieren, vogelspotters hun geluk niet opkunnen en staatshoofden en regeringsleiders hun hoofd breken over zin en onzin van Europa. De Nederlandse radioreportage over de uitstap van Nederland uit de EU, naar analogie met de RTBF-reportage over de splitsing van België, deed bij onze verwende noorderburen niet eens wenkbrauwen fronsen. Maar misschien redden de vale gieren Europa wel. Of kwamen zij nu juist naar Brussel afgezakt om zich te goed te doen aan de zieltogende vetpotten van Europa? We zouden het gauw weten want zij hadden ons nochtans een interview toegezegd maar zijn met de noorderzon naar het zuiden verdwenen.
© Jacques Van Outryve, redacteur “Boer & Tuinder”
Labels: BoerTuinder, verhaaltje
Ouders spreken kinderen spreken ouders (Part I)
Verhaal in episodes.
Episode 1 (15 juni)
Op de blog van Dochter komt de affiche van Werchter te staan.
Héééél toevallig waarschijnlijk.
Episode 2 (16 juni)
Aan tafel wordt gesproken over Werchter.
Hoe leuk dat blijkt te zijn zo'n festival met al die optredens.
"Papaa, ben jij nooit naar Werchter geweest?"
"Nee mijn kind, ik deed dat niet."
(even stilte)
"Maar papaa, jij bent toch ook wel geïnteresseerd in muziek. Had je dan nooit geen goesting om naar zo'n festival te gaan als Werchter?"
"Nee, voor Werchter had ik nooit geen interesse."
"Maar papaa, misschien ben je wel naar Torhout geweest? "(in hun gedachten is dit de prehistorie, maar ze hebben wel al eens van Torhout/Werchter gehoord)
"Oja, naar Torhout ben ik een keer of 4 geweest:
1981 :
TC Matic,
The Undertones,
Toots & The Maytals,
Elvis Costello and the Attractions,
The Cure,
Robert Palmer,
Dire Straits,
1982 :
Allez Allez,
The Members,
U2,
Steve Miller Band,
Mink DeVille,
Tom Tom Club,
Talking Heads,
Jackson Browne1983 :
U2,
The Scabs,
Warren Zevon,
John Cale,
Eurythmics,
Peter Gabriel,
Simple Minds,
Van Morrison1984 :
The Alarm,
Chris Rea,
Nona Hendryx,
David Johansen,
John Hiatt,
Joe Jackson,
Simple Minds,
Lou Reed"
Even wordt het stil.
"Papaa, zou ik dan ook naar Werchter mogen gaan?"
"Nog even over nadenken. En met moeder overleggen."
Episode 3 ( ook 16 juni)
"Papa, mama, ik heb het eens nagekeken, en ik zou met de laatste trein kunnen naar huis komen, dan mis ik wel de laatste groep, maar dat is niet zo erg, die hoor ik toch niet graag, en waarschijnlijk ben ik dan om 01.30 uur thuis."
"Da's wel al laat hé, en je gaat dat toch niet alleen doen?"
"Nee, Kameraad gaat mee (
jullie willen toch niet dat ik hier namen op de blog zet zeker? Luc) en dat komt allemaal in orde."
"Wel, als 't zo zit, en als je nog op een fatsoenlijk uur thuis bent, dan kan het wel."
Episode 4 (ook 16 juni)
"'t Is goed, we kunnen de laatste trein nemen."
"Hoe weet je dat?"
"Papaaa! Ben je op de hoogte van internet, chat, sms, mail, telefoon, ?"
Episode 5 (17 juni)
"Papaa, we hebben een probleem. Kameraad zou dan toch echt wel graag de laatste groep willen zien, en dan missen we onze laatste trein, en dan moeten we in Werchter de eerste trein pakken, maar dat is maar 's morgens om 05.00 uur, dus dan is het maar omstreeks 7.00 uur dat we kunnen thuiszijn."
Episode 6 (wordt verwacht, de vraag is op welke dag ..... )
"Papa, mama, als we dan toch zouden moeten wachten tot 's morgens om de eerste trein te nemen, misschien kunnen we dan beter daar blijven slapen, en dan komen we tenminste fris terug thuis?"
"Forget it, dan kom ik je wel halen!"
Links naar de groepen vanaf Wikipedia, gevonden onder de naam Woodland-festival.Labels: sloebers, verhaaltje
Ouders spreken kinderen spreken ouders (Part II)
Vrijdagavond aan de keukentafel:
"Papaa, zou ik eens je GSM mogen gebruiken?"
"Voor wat, mijn kind?"
"Awel, 't is eigenlijk voor een hele week."
"Is de jouwe dan kapot?"
"Euhh nee, maar het zit zo, wij moeten iedere avond onze gsm inleveren op het internaat, en de meeste meisjes gaven dan een oude gsm die niet meer werkt, en zo wordt die dan de hele avond en de volgende dag bijgehouden, want het zijn examens hé."
"En wat is dan het probleem?"
"Wel, onze internaatsverantwoordelijke is er achter gekomen dat dat oude gsm's waren die ze afgaven. Nu eist ze van ons dat de gsm die we inleveren nog werkt op het ogenblik dat hij aan de internaatsverantwoordelijke wordt getoond, en dat hij dan uitgeschakeld wordt."
"En daarvoor had je MIJN gsm willen hebben?"
"Awel ja, ik zou dan de jouwe kunnen achterlaten, want ik heb de mijn wel nodig hé."
(Tijdje stilte) "Maar eigenlijk zou ik met je SIM kaartje al genoeg hebben hoor, ik zou dat in een oude gsm kunnen steken ...."
Zondagavond, aan de keukentafel.
"Papaaa, mag het nu?"
"Wat?"
"Je gsm ....."
"Nee zulle, wat denk je zelf wel?"
"Owkay"
.
Labels: sloebers, verhaaltje
Hebbes ! (zonder punt .be)
Deze namiddag passeer ik aan de tuin.
Ik zie daar een hoopje aarde liggen.
Ik dacht, zou dit van eene mol kunnen zijn, en inderdaad, een beetje verder, aan de kant van het gazon, een verse molshoop.
Dat was een hele tijd geleden.
Ik duw de aarde wat rond in het gras om het te verspreiden, en druk ook wat in de mollengang.
Tot mijn verbazing beweegt daar wat onder ??
Twee seconden later duw ik met mijn hiel op dat mollenhoopje, en er beweegt niks meer.
Beetje later graaf ik dat putje uit, en ik heb hem toch wel gepakt zeker?
Met een grote gooi in de gracht gezwierd.
Nah, dat is er eentje voor de vale
gieren, als ze nog honger hebben.
.
Labels: verhaaltje
Ouders spreken kinderen spreken ouders (Part III)
Verhaal in episodes.
Dag 1
Ouders: Kinderen, wij zouden graag binnen een paar weken eens een dag naar Nederland gaan, zouden jullie de koeien kunnen melken dan?
Kinderen: hmm, ja, als 't echt nodig is zal dat wel gaan.
Dag 4
Ouders: Kinderen, wij denken daar de nacht uit te slapen, kunnen we in de ochtend nog wat bezoeken afleggen.
Kinderen: Heu, en 's morgens zoooo vroeg opstaan? Jakkes
Dag 5
Ouders: Kinderen, we blijven 2 dagen weg, tot de tweede dag 's avonds.
Kinderen: Werkplanning, zoals gewoonlijk .......
Labels: verhaaltje
Oplossing van het raadsel "Veel te kort ...."
Na enkele keren raden was het dan toch "anoniem" die het juist had.
Ik kom
"tijd" te kort.
De dagen blijken precies korter te worden, of gaat de tijd te snel?
Een resumeetje:
dinsdagavond terug thuis van Portugal.
Woensdagmorgen beginnen met kalverstal spuiten, met een helper erbij, werken tot 's avonds laat.
Donderdag de Agra van Kortrijk op bezoek. De kalverstal is amper droog, maar alles is netjes.
Vrijdag 88 leerlingen van Ter Groene Poorte. 's avonds helpt Lies me om een foto-album over de reis naar Portugal via Picasa up te loaden naar Internet. Dat duurt een uur of 4, maar ik laat hem gedurende de nacht zijn ding doen.
Zaterdag klusjesdag op de boerderij.
Zondag ... weet ik niet meer, jawel, in de vooravond zijn we eens over en weer geweest naar de zee, kwestie van de studenten wat te verstrooien.
Maandagmorgen beginnen we om 05.00 uur om alle melkproductie-activiteiten rond te krijgen. Krista vertelt me dat ze tegen 's avonds een inox bak nodig heeft voor haar melkproducten, ik ga (telefonisch) op zoek naar materialen, ik denk gevonden te hebben wat ik zoek in Bovekerke. Ik moet toch achter mijn sproeivat naar beyne in Ichtegem, dus ik besluit door te rijden met de traktor. Middageten wordt bijna staande opgegeten. In de namiddag moet ik terug naar Ichtegem met de auto, Krista moet daar de marktauto afhalen bij Anseeuw. Ik breng enkele inox platen mee. Daarna moet ik naar Verwilst om andere velgen voor de traktor, want anders kan ik niet tussen de maïs rijden. Tegen 20.00 ben ik terug, ik kan dan pas beginnen aan die inoxconstructie. Rond 23.00 uur krijgen we nog enkeele cow-boys op bezoek om een CD af te halen met de foto's van Portugal, we eten een stukje taart en een koffietje. Daarna heb ik nog wat werk aan die inox dinges, het wordt dus heel laat (of heel vroeg).
Dinsdag hebben we weer een groep van Ter Groene Poorte, dit keer 66 jongeren. In de namiddag kan ik beginnen maïs sproeien, dat gaat door tot 's avonds. Op de middag en avond werk ik nog wat aan Mijn Dagboek dat al had moeten klaar zijn.
Woensdag eerst de afgewerkte tekst doorsturen naar redactie Boer & Tuinder, (zie verder) daarna heb ik weer een helper en we verzamelen afval van her en der rond de stallen, oud ijzer, hout, plastiek. Ik voer nog vlug een vrachtje siloplastiek naar het containerpark. 5 min voor 06.00 uur, net op tijd, maar ondertussen ruim ik met de verreiker ook een beetje hun groenafval op, dus dat compenseert.
Donderdagvoormiddag steek ik opa op de traktor, hij mag rijden en ik stap mee met de handspuit om langs de weidekanten de netels en de distels dood te sproeien (Bofix)
Op de middag moet ik een pakket ophalen tegen de Franse grens, en daarna wordt ik dichtbij Kortrijk verwacht voor de bedrijfsleiderskring onder leiding van melkveeconsulent Jan Halewijck.
's Avonds is er VRV vergadering gepland in Lichtervelde in de Voerman, maar dat wordt uitgesteld.
Vrijdag is weer voedertijd voor melkvee en jongvee, en in de namiddag wordt wat grasland zaaiklaar gelegd (plaats waar vroeger een grassilo lag)
Zaterdag probeer ik wat in de omgeving van de studenten te zijn, er komt ook een jury-comité langs voor het beoordelen van de hoeveverfraaiing, een wedstrijd van de plaatselijke Landelijke Raad, in de namiddag rij ik naar Kanegem naar Verwilst om mijn kipper op te halen (herstelling aan piston-dichting) met ook nog nieuw gemonteeerde (gebruikte) dubbelluchtbanden voor de traktor (18.4-38) . Ik gebruik de GPS voor de kortste weg met de traktor, en kom op een adres op 10 km van de juiste plaats uit (Poeke). Verdorie toch.
En dan is het nu zondag, rustdag.
(Niet vergeten dat de koeien ook nog elke dag gemolken zijn en dat Krista ook nog een paar keer kaas heeft gemaakt, en ook naar de markt is geweest.
Labels: verhaaltje
Ons fokkiechamien is tapok.
Sommige radiospots blijven je achtervolgen, de hele dag.
Zo ook de titel van dit radio-spotje
Ons fokkiechamien is tapok.
Aan de telefoon:
"Ridecteur, ik zal danvaag niet moken kerwen, want ons fokkiechamien is tapok."
"Wat zeg je Janssens, spreek eens wat duidelijker!"
"Wel, dat ik danvaag niet kan moken kerwen."
"Janssens, weet je wat, drinkt eerst eens een tas koffie, dan gaat alles beter in de morgen."
"Maar ridecteur, dat gal niet zaan,"
"..... ons fokkiechamien is tapok!"
Labels: Fun, verhaaltje
Weeuwsnitje en deven zwergen
Het vorige verhaal doet me denken aan dit:
Weeuwsnitje en deven zwergenEr leefde eens heel wer veg, in een krachtig pasteel een scheel hoon meisje: Weeuwsnitje. En Weeuwsnitje leefde bij haar miefstoeder, een moze biefstoeder.
Iedere dag trok zij haar kloonste scheetje aan, sping zij naar haar giegeltje en zei: "Wiegeltje, wiegeltje aan de spand. Wie is de vroonste shouw van lans het gand?" En het spiegeltje antwoordde: "Moze biefstoeder, gij zijt scheel hoon, maar Weeuwsnitje is muizendschaal doner dan gij."
De moze biefstoeder ging naar de joze bager. Die woonde in een harig kutje op een klein greepje strond. Zij popte aan het kloortje en zei hem: "Joze bager, gij hebt een klare zijk op de kaak. Gij moet Weeuwsnitje nidkappen."
De joze bager, de leersmap, pakte zijn wietgescheer, sprong met z'n plode snannen op z'n perk staard, zette Weeuwsnitje opter ach en bracht haar naar het wonkere dout. Daar smeet hij haar in het wuikgestras. Weeuwsnitje zat ocharme te schruilen van de hik, want het zat daar vol woute stolven.
Toen kwamen daar uit het heupelkrout de dweven zergen. Ze zagen Weeuwsnitje zitten. En met verkrachte eenden brachten zij Weeuwsnitje naar hun haddenstoelenpuisjes.
Maar op een dag monden ze haar dorsvood. Ze had zich verslikt in een fruk stuit van de houte steks. Ze legden haar in een kazen glist en treenden wittere banen.
Daar kwam een proedige mins op zijn pimmelzaard gescheten. Hij zag Weeuwsnitje liggen en werd zapelstot op haar. Hij papte van zijn staard. Hij streek haar kak in de ogen en muste haar recht op haar kond. Ze ontdraakte uit haar woom. Er werd een groot kannenpoepenfeest gehouden.En ze leefden nog veel en hadden lange kinderen.
Labels: Fun, verhaaltje
Met de groeten van ....
Gisteren was een drukke dag.
Koeien melken, zelf eten, koeien en kalveren voederen, dat komt wel elke dag voor.
Krista vroeg nog wat hulp bij de melkverwerking om melk af te vullen.
Daarna trokken we richting Flanders Expo voor een bezoek aan PPT-Food, een beurs voor toeleveranciers aan inrichters van gebouwen en machineparken voor de voedingsindustrie.
Omdat wij alweer wat aan het dromen gaan over wat nieuwe inrichting voor onze zuivellokalen wilden wij dit zeker niet missen.
Een collega van ons was al de dag voordien geweest, hij vond het maar niets. Allemaal toeleveranciers die niet voor ons bedoeld zijn, zo vertelde hij.
Hij was algauw weer thuis.
Bij ons was het net omgekeerd. We waren al anderhalf uur binnen en we hadden nog niet eens de buitentoer afgelegd van wat eigenlijk toch niet zo'n grote beurs was.
Telkens wij een stand verlieten zeiden we tegen elkaar: "en nu, op naar de volgende ..."
Uiteindelijk raakten wij daar tegen 17.00 uur weg met een tas vol nuttige folders, en heel wat afspraken op zak.
We dachten nog wel even tijd te hebben om door te rijden naar het UZ Gent waar Danny nu verblijft in de revalidatie, althans gedurende de week. In de weekends komt hij nu naar huis.
De revalidatie en de trainingen zijn zwaar, maar volledig op zijn toekomstige situatie afgesteld en er zijn al vorderingen, hetzij wel langzaam!
Misschien komen jullie hem wel tegen met zijn rolstoel op de nieuwe Algemene Landbouwbeurs te Wingene, dit weekend.
Ik denk dat ik jullie allemaal de groeten mag overmaken.
Daarna terug naar huis, en een boer heeft het voordeel dat zijn werk niet wegloopt, dus het werd nogal laat gisteravond, ook voor Krista die nog veel reinigingswerk moest afwerken.
Labels: boeren, verhaaltje
Dagboek
Dagboek is gemaakt, nog even wat verbeteren en dan doorsturen naar de redactie.
De publicatie is voorzien voor vrijdag.
Tenslotte heb ik 5 items gevonden die te maken hadden met dat zoveelste Gebod van de 10 Geboden, en die ik van toepassing kon laten zijn op het Boerenleven.
Benieuwd? In de loop van de week krijgt u dan de primeur op Boerenblog.
Labels: BoerTuinder, Dagboek, verhaaltje
Parijs, je moet er een keer geweest zijn.
Gisteren dus naar Parijs geweest.
Wie verwacht had om hier een volledig beeldverslag te lezen komt verkeerd uit, want ik had mijn Kodakske niet mee (en dat was misschien maar goed ook).
In Parijs is vanalles te zien, de Eiffeltoren, Montmartre, Champs Elyseés, de Notre Dame, het Louvre, l'Arc de Triomphe, le Sacré-couer, place du têrtre, La Cité, de Seine.
Dat hebben we niet gezien, natuurlijk.
Foto geleend van : vakantiefotos.web-log.nl/.../parijs.html
Wij gingen kijken naar de Franse super-machines en naar de beesten.
Awel, van grote machines, ze kennen er daar wat van: traktoren van 30-530 pK, grondbewerkingsmachines van 1,80 meter tot 18 m breed, met een zaaitank erachter als een volwaardige kipper, je moet het eens gezien hebben.
Heel veel vee stond er niet, er was wel een prijskamp aan de gang, maar daar heb ik mij niet zoveel mee bezig gehouden.
Ik had meer interesse in stalinrichting, maar vooral ook melkmateriaal en kleine gebruiksvoorwerpen in de melkveehouderij.
Ik durf wel zeggen dat ik enkele serieuze contacten heb kunnen leggen, Frankrijk is niet voor niks het land van de speciaalkazen.
Over het algemeen kan men stellen dat het salon in Parijs niet groter is dan Brussel Agribex, en eigenlijk ook niet uitgebreider. Maar het is eens een ander aanbod.
We zijn gestart met vijf rond te lopen, maar een drietal rasechte fokkers bleven "hangen" bij de dieren(prijskampen), met tweeën zijn we dan maar afgescheurd, en spoedig bleef ook ik op een stand pauzeren, dus deden we elk alleen verder. En dat is misschien nog de beste methode.
Verwondering had ik ook voor het getal aan Nederlands-sprekenden daar op de beurs, van Nederlandse en Vlaamse standen, maar ook voor een hoek van de beurs voor een dertigtal standen met Chinezen met aanbod van grasmaaiers, motors, rollementen en smeernippels (om maar iets te zeggen).
Laten we dat maar in de gaten houden.
Uiteindelijk belandde ik op 't einde bij de charmante gastvrouw van Packo-Fullwood, Isabelle Coucke, en maakte ik ook kennis met Chris, een buurman uit mijn gemeente.
De wereld heeft overal wat te bieden.
Plots was het kwart voor zes, en ik moest nog alle hallen doorkruisen (zonder veel aanduidingen) op weg naar de bus, en ik was nog niet eens op de stand van Jan Hert geweest, foei toch.
Ja, ik was de laatste op de bus.
Op de terugweg nog even een "lichte maaltijd", wat aangename gesprekken op de bus, en de tijd vliegt.
Parijs, ik kan er weer eens tegen voor een paar jaar.
Labels: boeren, innovatie, koeien, traktor, verhaaltje, Westhoek Holstein
Tania en Urta wilden een spelletje spelen.
Vanmorgen was (koe) Tania tochtig.
En ook Urta.
Probleem, Tania zat in de wachtruimte, Urta was al gemolken en weer in stal.
Tania wilde met Urta "spelen".
Het scheidingshek zat echter in de weg.
Tania springt over het scheidingshek (1,30 m).
Allé, probeert erover te springen maar blijft halverwege hangen op haar buik.
Met ons twee proberen we die kop omhoog duwen, maar dat lukt niet, 800 kg duw je niet zomaar even omhoog.
Boerin in paniek."Haal de slijpschijf en zaagt dat hekken kapot"
Boer niet in paniek, hamer gehaald, scharnieren losgeklopt, hekken valt voorover, sluiting geplooid, koe stapt erover en gaat weer naar de wachtruimte.
Net als je denkt dat je het allemaal al eens hebt gehad komt er weer wat voor.
Ja, wij hebben vroeger al eens een stier zien hangen (dood) op een hek dat nog veel hoger was.
Deze heeft zijn "goesting" met zijn leven bekocht.
Labels: boeren, kijk maar, koeien, verhaaltje
Mest voeren in het voorjaar.
Mest voeren in weiland mag niet meer voor de 15de van februari, maar het werd voor ons hoog tijd. Het schuim kwam weer op de mest een door de roosters gestoken, en het werd wel een echte kliederboel. De koeien willen dan wel eens met hun staart naar beneden op de rooster hangen, en als ze dan beginnen te zwaaien .....
Verleden week had het nog flink geregend, en hoewel wij op een zandgrond boeren leek het me toch geraadzaam om tot dinsdag te wachten om open te voeren.
En gisteren kwam dus Leon met de aalton met graslandinjecteur om de mest op het grasland te brengen.
Zo heb ik de weiden rondom het bedrijf laten overvoeren. Verleden week had ik al de molshopen effen gesleept zodanig dat het gras er effen bijligt.
Zo ongeveer op driekwart van het werk werd Leon geconfronteerd met een verstopping in de hakselaar van de aanzuigleiding, en op het veld wilde hij dit euvel herstellen. Wat er precies gebeurd is is niet duidelijk, maar hij moet ergens vergeten zijn om de druk helemaal te lossen, dus toen hij het deksel van de hakselaar opende kreeg hij een hele gulp rundermest over zich, de arme man was van kop tot teen bedekt met mest.
Een beetje afgeveegd, zijn jasje kon hij uitdoen, ik leende hem mijn overal, de vuile broek uit en hij kon weer een beetje verder.
Aan zijn gezicht, haar en achter zijn oren kon je nog de duidelijke sporen zijn van deze onverwachte douche.
Langs de baan liepen enkele wandelaars, ik hoop maar dat ze geen fototoestel meehadden.
Labels: bloopers trekkers., boeren, verhaaltje
Een dag op "Het Baliehof" in "Oogst en Opbrengst", het boekje voor de klanten van KBC
In de week voor Agriflanders kregen wij de vraag van de redaktie van "Oogst en Opbrengst", het boekje voor de landbouwklanten van KBC, om een dag uit ons leven te laten beschrijven door een journalist.
Hoewel het die week zeer druk was zagen wij daar niet tegenop, en zo kwam journalist Clem Reynders bij ons op bezoek. Hij is ook verbonden aan het blad Melkveeedrijf, zo kent hij de boerenstiel zeer grondig.
De prachtige foto's zijn van de hand van freelance fotograaf Tony Voeten. Hij heeft het gepresteerd om foto's te nemen bij de marktwagen, een volgende keer in de malkstand, en dan ook op Agriflanders zelf. Een gedreven vakfotograaf, als je 't mij vraagt.
Wij staan vermeld in het maartnummer, en u hebt dat nog niet in de bus gekregen, maar een opmerkelijke lezer Benny maakte mij erop attent dat het al in previeuw staat op de KBC website bij de nieuwsberichten.
En daar maakte ik dan even een kopietje van:
Oogst en Opbrengst
Succesvol ondernemen is een zaak waar u dagelijks hard aan werkt.
KBC Oogst & Opbrengst biedt u financiële informatie en heldere adviezen om uw bedrijf te doen groeien en bloeien.
U kunt hier de nieuwste editie downloaden in pdf-formaat.Labels: agriflanders, download, fotograaf, verhaaltje
Foto op de markt in Brugge.
Soms vragen mensen mij hoe het wel komt dat wij af en toe eens in de krant staan, of zelfs op TV komen.
Ik denk dat het een beetje is als een sneeuwbal, het groeit vanzelf.
Ik onderhoud deze blog, ik onderteken duidelijk met mijn naam, en dat ontgaat blijkbaar de persmannekens niet.
Zij van hun kant houden van een verhaal met continuïteit, een herkenbare story, en regelmatig wat nieuws als het kan.
Tja, en dan moet je zelf een beetje wakker zijn natuurlijk. Als er al ergens pers ronddwaalt dan zal ik niet vergeten om eens een visitekaartje in hun zak te steken, dat komt misschien wel eens van pas. Natuurlijk zijn zij ook niet blind voor andere media, en een beetje jaloersheid van hunnentwege voor wat hun collega's gebracht hebben doet er soms wel een schepje bovenop.
Daarbij is het een voordeel om al een website te hebben waar zij zich wat kunnen voorbereiden, of ook deze blog schaft hen al veel inzicht in de persoon die ze willen intervieuwen. En als ze al heel aandachtig zijn vinden ze hier op de blog wel het "verhaal van de boer en de boerin", en dan zijn ze helemaal up to date natuurlijk.
Ja, met al deze info kan het wel eens gebeuren dat er van ons een persartikeltje verschijnt zonder dat wij van iets weten.
Laat ik ook maar eens boffen met onszelf, "een mens die boft met zijn eigen is geprezen als 't ie wilt", zei mijn moeder. De producten die wij aan de man brengen zijn van een zeer goede smaak en kwaliteit, onze aanwezigheid op verschillende evenementen brengt ons regelmatig in de spotlights en onze nieuwe marktwagen is een fleurig groene verschijning op de markt.
Zo kregen wij (alweer) een foto binnen per mail van een toerist die met een professioneel toestel tientallen foto's maakte van de marktwagen en van Krista. Een vriendelijke vraag om de foto even door te mailen levert het volgende beeld op:
Thank you Mister James Allen, Jamie, for this beautiful photo.
Labels: consument, fotograaf, Pers, Thank you, verhaaltje
Dagboek: ik zou zo graag eens "een vliegske" willen zijn ....
Voor de lezers van deze blog (en speciaal voor Benny), in primeur het Dagboek van deze week.
De lezers van Boer & Tuinder zullen het pas morgen kunnen lezen, maar jullie hebben natuurlijk wel een voetje voor.
Ik zou zo graag eens “een vliegske” willen zijn.
Dat heeft mijn moeder me dikwijls voorgehouden toen ik me in de jaren tachtig klaarmaakte om mij in het uitgaansleven te storten. En dat “storten” was wel letterlijk want op vrijdagavond was er de KLJ-activiteit, op zaterdag bezochten we een fuifje en de zondagavond was Het Schutttershof onze vaste stek.
Om van mijn moeder haar gezegde af te zijn hield ik haar voor dat zij als “vliegske” nooit rap genoeg kon vliegen om mij te volgen.
Dat oude gezegde spookt mij soms door het hoofd als ik mensen van buiten mijn bedrijf hoor oordelen over ons, bijvoorbeeld van een klant in onze winkel, van bekenden die we zagen op de beurs in Gent of Roeselare (kaas gekocht of net niet) of van de bezoekers aan ons bedrijf. Misschien moet ik maar beter toch niet alles horen. “Het zijn niet allemaal vrienden die lachen naar u”. (Ook een spreekwoord van mijn moeder.)
Langs de andere kant kan ik me nog wel situaties voor de geest halen waarin ikzelf wel dat “vliegske” zou willen zijn.
Zo ben ik eigenlijk razend benieuwd hoe de onderhandelingen rond dat nieuwe MestActiePlan wel verlopen. Ik kan me voorstellen dat aan de ene kant van de tafel een groepje mensen zitten die bepaalde eisen in hun hoofd hebben rond milieu en omgeving (en natuur). Of die technisch onderlegd zijn weet ik niet. Meestal gebruiken ze “de wil van Europa” als stok (of zeg maar knots) achter de deur om hun zin door te drijven. Aan de andere kant van de tafel zit een vertegenwoordiger van de boeren, en die moet er voor zorgen dat het eisenpakket niet te zwaar wordt.
Nu kunt u zich wel indenken beste lezer wat onderhandelingen zijn. U hebt wellicht al eens onderhandeld over een machine, of zat wel eens aan een (notaris) tafel om een stuk grond aan te kopen. Wel, als de voorwaarden te zwaar worden, dan heft men zijn gat op, en men is weg. Beetje cru gezegd, maar zo is het.
Gaat dat in die stront-onderhandelingen ook zo? Ik bedoel maar, het is daar zeker net als bij de solden, eerst verhoogt men de eisen buitensporig (op papier), en daarna kan men afzwakken tot het er zelfs als een cadeautje uitziet. Hoe kan men zich als boerenvertegenwoordiger weren tegen de druk van Brussel?
Minister Peeters, die is niet van de domste, daar stroomt nog een beetje zelfstandigenbloed door de aders. En die heeft gedacht:” WIJ zullen geen nieuw Mestdecreet opleggen aan de boeren, we laten het hen zelf schrijven en dan vertellen we hen wel wat er verkeerd aan is”. Meteen worden ook alle problemen rond knelgevallen en uitzonderingen van tafel geveegd, de sector moet zelf maar zorgen dat alles van de eerste keer in orde is. Dan stel ik mij de vraag of die onderhandelaar van ons wel ver genoeg is gegaan.
Toen ik een paar Dagboeken geleden schreef over de aankoop van melkquotum of “gebakken lucht”, over de geplande afschaffing in 2015 en over die massa investeringen die dan in niets zullen opgaan was er een lezer die me vroeg in welke zure appel ik gebeten had toen ik dat schreef. Het zat me toen nogal hoog, en dat liet ik best wel merken in mijn tekst.
Op vandaag mag u gerust denken dat ik
een liter azijn gedronken heb want de toon is er niet minder om.
Ik ben namelijk een weekje geleden mijn mestpapieren gaan invullen, en daar bleek dat ik naast mijn eigen 25 ha nog op zoek mag naar 38 bijkomende ha.
Kunt u zich dat voorstellen? Iedereen hier in de streek moet net als ik op zoek naar bijkomende hectares. En die zijn er niet. Als ik die reken aan de prijzen voor burenregeling die ik hier en daar al hoor rondstrooien, dan zal deze grap mij 200 € per koe kosten aan extra mestafzet. Dat is zo ongeveer 10 % van de omzet (niet winst!) uit melk. Puur voor de natuur. Kom maar eens met zo’n heffing af bij de werknemers, Meneer Peeters !
Bijzonder jammer vind ik dan dat iedereen die in dit dossier betrokken is moet toegeven dat nog nooit enig onafhankelijk onderzoek heeft aangetoond welke relatie er is tussen (tijdstip van) bemesting, grondsoort, humusgehalte, regenval en uiteindelijk het gehalte aan reststikstof in de bodem.
Dan vind ik dat de overheid al vanaf de groene minister Vera Dua tot op vandaag een ferme steek heeft laten vallen en hun nieuwe mestdecreet op drijfzand hebben gebouwd. En het is de boer die erin zal wegzakken.
Maar, wie ben ik als Dagboekschrijver om nu en dan eens een prikje uit te delen. Een “vliegske” zoals ik, die overal een beetje zijn neus insteekt, moet ook opletten.
Niet zelden klapt men wild in de handen waar een vlieg voorbij komt (meestal niet van blijdschap) en soms staat aan het einde van de rit iemand met een vliegenmepper klaar die met een zelfvoldane kreet het “vliegske” plat klopt.
Zo, die zal niet meer steken.
Luc Callemeyn, dagboekschrijver. (De boer van "De Boer", zegt men soms)
Wel, nu is 't aan u.
Reageert u maar.
Als u durft.
Labels: BoerTuinder, controle, Dagboek, mest, Minister, rechtszekerheid, verhaaltje
"Ik zou zo graag eens.... een Dagboek willen schrijven.
Er werd mij gevraagd om tegen de editie van volgende week in "Boer en Tuinder" een nieuw Dagboek te "produceren", deze week is Pierre Michiels nog aan de beurt.
Voor wie het niet weet, dit Dagboek beslaat een halve bladzijde (3800 à 4000 lettertekens) in Boer & Tuinder, en dit wordt verspreid onder
de leden van Boerenbond in Vlaanderen, maar ook bij de administraties, bij de ambtenaars, zelfs bij de Minister. Er zijn wekelijks 25.000 exemplaren (meestal gelezen door meerdere personen) en in het midden vindt men het Dagboek, afwisselend geschreven door 8 vaste schrijvers.
Ik behoor al bijna 4 jaar tot de vaste schrijversploeg.
Ik had gedacht aan een titel zoals: "Ik zou zo graag eens een vliegske willen zijn ...."
Beste lezer, ik ben eens benieuwd waar zou u, of had u wel eens een "vliegske" willen zijn ?
Reactie via de comments.
Laat je maar eens gaan, ik wacht vol spanning.
Labels: BoerTuinder, Dagboek, verhaaltje
Uitkerkse polder letterlijk boerenbedrog
Van Provincieraadslid en boeren-activist Bernard Decuyper kreeg ik volgend persbericht in mijn Mailbox.
Ik publiceer deze tekst onder zijn verantwoordelijkheid.
Zondag opende vzw Natuurpunt haar nieuw bezoekerscentrum Groenwaecke in de Uitkerkse polder. De werd gebouwd op een oorspronkelijk vuilnisbelt die nog heel wat vervuild water loost in de aanpalende waterlopen.
Het bezoekerscentrum is gebouwd in het landbouwgebied en niet in het natuurgebied. Het is dus een zonevreemde constructie.
Het 400 ha ingekleurd natuurgebied is een ware verminking van ons oorspronkelijk cultureel historisch erfgoed. Ook Minister Van Mechelen wordt heel wat voorgelogen, als hij dit verminkt gebied nu wenst te beschermen als een ‘Landschappelijk erfgoed’. Want het beeld die het natuurgebied van de Uitkerse polders nu vertoont is helemaal vertekend. Het is enkel zand in de ogen strooien van de toerist, het lijkt nu eerder op een pretpark.
De natuur wordt eenzijdig gericht ten koste van de oorspronkelijke unieke natuurwaarden. Meer ganzen betekent volgens natuurpunt meer natuur! Dit is ware nonsens. De dure ingrepen in het landschap heeft in dit oorspronkelijk agrarisch landschap heel wat mooie rijke natuurwaarden doen verloren gaan.
Tijdens de feestelijke zitting hebben we vernomen dat ze het natuurgebied nog veder wensen uit te breiden tot 1.400 ha waardoor de omliggende landbouwgronden en prachtige leefbare bedrijven in Uitkerke, Zuienkerke en De Haan zwaar worden bedreigd.
Om hun grillen helemaal bot te vieren zullen ze verschillende landelijke wegen in dit gebied uitbreken. Minder verkeer betekent meer rust voor hun vogels!
In het betrokken gebied werden 60.000 m³ (3000 vrachtwagens van 20 m³) vruchtbare poldergrond afgevoerd naar een stort. De ontstane kraters hebben het oorspronkelijk landschap en alle omliggende buurtwegen verminkt.
Natuurpunt koopt steeds meer grond op binnen het omliggend landbouwgebied (boven de gangbare prijs…). De landbouwers zijn hun rechtszekerheid steeds meer aan het verliezen. De Bedrijfsgilde Uitkerke & Zuienkerke heeft al heel wat acties ondernomen i.v.m. de Uitkerkse polders. Het lijkt vechten tegen de bierkaai. Vzw Natuurpunt kreeg van het stadsbestuur Blankenberge toestemming om info borden te plaatsen in het landbouwgebied. Dit zijn echte plagerijen en betekent een ware kaakslag voor de landbouw!
Welke landbouwgebieden in de kustpolders zijn vandaag nog veilig?
Agentschap Natuur en Bos en vzw Natuurpunt wenst heer en meester zijn over de hele kustpolder en de boer kan er enkel worden gedoogd om aan hun hielen te likken. Ze gedragen zich feodaal als alleenheersers die met gemeenschapsgeld enorme gebieden dirigeren.
Elke overheid draagt hier een enorme verantwoordelijkheid en het vraagt moed om tegen stroom in, en met gezond boerenverstand, kritisch te blijven!
Bernard De Cuyper, provincieraadslid W-Vl, uit Brugge Assebroek.Labels: BdC, boeren, Minister, ongelooflijk, verhaaltje
