Meer Dagboekschrijvers op Mijndagboeken.wordpress.com
Een tijd geleden meldde ik u het bestaan van "mijndagboeken", een nieuwe site die ik opgestart had om de Dagboeken die ik om de 8 weken schrijf voor Boer & Tuinder onder te brengen.
Tot op heden zijn daar al bijna 1000 bezoekers langsgeweest, de meesten klikken door vanop Boerenblog in de zijbalk op de titel van een Dagboek.
Ter gelegenheid van he landbouwsalon Agribex had ik ook een ontmoeting met Hoofdredactrice Lut de Bruyne, onder andere over schrijven (en veel schrappen) van Dagboek, in het bijzonder van de laatste Dagboeken, welke als "soms wel heel pittig" omschreven werden.
Maar, wij hebben als schrijvers het mandaat gekregen om volledig vrijuit te schrijven (schrijven vanuit de buik noemde Peter Van Bossuyt dat toen), ik heb nog nooit een Dagboek geschreven "in opdracht van hogerhand", en de enige "censuur" die toegepast wordt is bij een verkeerde formulering of typfouten.
Ik sprak ook met de Hoofdredactrice Lut over het bestaan van "mijndagboeken", en gaf de voorzet om misschien ook de andere Dagboekschrijvers uit te nodigen om hun schrijfsels ook daar online te zetten, dus altijd beschikbaar voor het grote publiek en voor elkeen die er zich mag aan interesseren.
Nog geen week later krijg ik bericht van redactiemedewerkster Bea dat zij dit reeds voorgelegd hebben aan enkele schrijvers, en met positief gevolg.
Dus vanaf nu zullen alle Dagboekschrijvers hun bijdrage kunnen plaatsen op
www.mijndagboeken.wordpress.com.
Ik heb de hoofding ook even aangepast, het is nu dus "Mijn Dagboeken in Boer & Tuinder".
De eerste die de spits mag afbijten is Carine Cornu, een actieve jonge melkveehoudster uit Oudenburg.
Lees maar mee, en vergeet niet om ook deze link een plaatsje te geven op je bureaublad of tussen je favorieten.
.
Labels: BoerTuinder
Vale gieren op den dool in Europa.
Met toestemming gekopieerd uit "Boer & Tuinder":Vale gieren, met de groeten van Europa
“Vale gieren uit Ninove vetrokken zonder eten.”Het was een van de hoofdpunten van het Radio Eén-nieuwsbulletin op dinsdagavond en gespreksonderwerp alom. Terwijl informateur Didier Reynders pogingen deed om het land samen te houden, was heel Vlaanderen in de ban van vale gieren. Niemand had er eerder van gehoord, zoals van de knut maar dan met een grotere spanwijdte.
De vetpotten van Europa
Enkele honderden vogelspotters kenden deze week de dag en de nacht van leven. Zij hebben met eigen ogen en die van hun verrekijker en joekels van lenzen tientallen vale gieren kunnen spotten.
Met dank aan Europa!
Of andermaal de schuld van Europa?
Wij beschreven de problematiek van de Spaanse vale gier (Gyps vulvus) enkele maanden geleden reeds in Groene Kring Magazine niet wetende dat de gieren hun actieterrein naar Vlaanderen zouden verleggen. Zij bereikten ons land zonder in Frankrijk door de media opgemerkt te zijn. Nu, zij bevonden zich reeds in de Schengenzone en hoefden zich aan de grensovergangen niet te melden. Bovendien was er in Frankrijk niets te beleven of te eten, de socialisten partij was bij de tweede ronde van de parlementsverkiezingen dan toch niet op sterven na de dood. Dan maar naar België. Ook daar zijn socialisten en ligt Europa op apengapen. Omdat niemand ze eerder had opgemerkt zou men bijna denken dat zij ontsnapt zijn uit een container van een vale vogelhandelaar in de haven van Zeebrugge. Misschien werden zij wel door Chinezen overboord geduwd? Zij slaagden in Vlaanderen wel te doen wat weinigen hen hebben voorgedaan, met name tweespalt zaaien in het kamp van Natuurpunt en vogelbeschermers. Het is geleden van de wolf uit het Waasland dat er nog pogingen waren gedaan.
Waren de vale gieren nu op de vlucht voor de honger of niet? Wetenschappers vielen elkaar voor het scherm niet voor de voeten zoals bij de dioxinecrisis. Blijkbaar zijn vale gieren minder gegeerd om fondsen voor onderzoeksprojecten te werven dan dioxine en BSE. Proeven met vale gieren vergt geen dure apparatuur. Een enkelband volstaat. Hoe dan ook werd gedaan wat geen enkele Europeaan meer mag doen, met name stukken vlees uitgelegd. Natuurpunt nam inmiddels Europese parlementleden van meerdere Vlaamse partijen onder de arm om een Europese hygiëneverordening te versoepelen om de vale gier te redden.
Vale gieren leggen de vinger op de wonde, zelfs op meerdere wonden en enkel Europa kent de oplossing. Worden we, met dank aan of door de schuld van Europa, niet te proper? Straks zijn er ook geen ratten meer en kunnen ziektes helemaal niet meer worden overgedragen. Gelukkig is er nog de knut, een nieuwkomer, en zijn er de nachtvluchten om blauwtong, varkenspest, mond- en klauwzeer en maïswortelboorder te verspreiden. Om van vogelgriep nog te zwijgen. De vale gieren mochten het eens horen!
De mens laat nu eenmaal graag vuiligheid rondslingeren maar mag niet meer van Europa. Waar moeit die zich mee? Geen wonder dat onze noorderburen tegen Europa hebben gestemd. Straks mogen onze kinderen van Europa hun handen niet meer wassen vooraleer zij aan tafel gaan. Is hygiëne aan tafel niet oorzaak van de toename van allergieën? Kinderen kunnen tegen niets meer. Conceptie gebeurt in proefbuis, bevruchte eicelletjes worden met zorg ingeplant, meer zelfs dan strikt nodig, zwangerschappen worden op de voet gevolgd met dure apparatuur want die moet met hulp van de ziekenkas kunnen worden afgeschreven. Geboorte gebeurt steeds meer met kiezersnede, wat Europa nochtans bij koeien zou willen verbieden, en de eerste weken brengen mensenkinderen steevast in een couveuse door. Bij de eerste schimmel of bacterie die zij vervolgens tegenkomen is het dan ook prijs.
Werd parfum enkele eeuwen geleden niet uitgevonden omdat de mensen zich destijds niet wilden of zelfs mochten wassen? Vandaag brengt men zeep met parfum op de markt, een interne tegenstelling.
Nieuwe randvoorwaarden De vale gieren leggen de vinger ook op een andere wonde. Met name de mens laat te weinig voedsel voor de natuur over. De oogst van mosselzaad wordt aan banden gelegd in de Waddenzee omdat eidereenden eerst aan hun trekken moeten komen en dan pas de Belgen. Noteer dat bijna 70% van de Zeeuwse mosselen door de Belgische maag gaan. Hoe meer de mosseloogst wordt ingekrompen, hoe meer eider-eenden en dus hoe minder er het jaar nadien op mossel mag worden gevist.
Er zijn geen mussen meer omdat de boer zijn graanveld te zorgvuldig oogst. Oogstmachines werden immers geperfectioneerd. Er wordt minder graan op het veld achtergelaten. Gelukkig zijn er nog jaren van veel aardappelopslag maar daar hebben mussen niets aan, wel de aardappelplaag en de coloradokever. Zal de EU straks de boer bij wet verplichten om 10% van zijn oogst op het veld te laten liggen? Niet alleen van zijn oogst, ook van zijn afval! Vertel dat aan een Vlaming die Europa’s beste sorteerder van vuilnis is geworden.
Inmiddels weet nog steeds niemand uit welke dierentuin de vale gieren zijn ontsnapt. Doet er weinig toe, want ook dierentuinen zullen straks door Europa bij wet worden verboden. Zij zijn immers zo lek als onze gevangenissen en … zij bijten. Kinderen zullen toch alle dieren, exoten inbegrepen, kunnen spotten van op de speelplaats.
Wanneer er straks een leeuw of tijger in de maïs sluipt bent u dan ook goed bezig. Aanwezigheid van roofdieren in het veld zal deel uitmaken van de randvoorwaarden voor het bekomen van de toeslagrechten. Er zal door het FAVV worden gecontroleerd of u wel genoeg slachtafval en andere troep laat rondslingeren op uw bedrijf, want ook de consument moet opnieuw immuun worden gemaakt tegen allerhande ziektes. Trouwens hebben Europeanen niet precies de wereld veroverd dankzij hun staal, wapens en ziektekiemen waartegen zij maar niet de vijand immuun waren? Ook al omdat Europeanen (en ook Aziaten) altijd dicht bij huisdieren hebben geleefd. Dus waarom niet opnieuw landbouwhuisdieren verplichten in de woonkamer? Geen hygiënische sassen meer, maar onhygiënische sassen.
Of we ernstig zijn? Helemaal niet. Wie zou dat nog zijn wanneer Europa nu opeens de schuld krijgt van vale gieren, vogelspotters hun geluk niet opkunnen en staatshoofden en regeringsleiders hun hoofd breken over zin en onzin van Europa. De Nederlandse radioreportage over de uitstap van Nederland uit de EU, naar analogie met de RTBF-reportage over de splitsing van België, deed bij onze verwende noorderburen niet eens wenkbrauwen fronsen. Maar misschien redden de vale gieren Europa wel. Of kwamen zij nu juist naar Brussel afgezakt om zich te goed te doen aan de zieltogende vetpotten van Europa? We zouden het gauw weten want zij hadden ons nochtans een interview toegezegd maar zijn met de noorderzon naar het zuiden verdwenen.
© Jacques Van Outryve, redacteur “Boer & Tuinder”
Labels: BoerTuinder, verhaaltje
Ze spelen daar met mijn ..... geloof ik.
Verleden week werd mij gevraagd om een Dagboek klaar te maken.
Het was zo druk rond het weekend dat ik er niet toe gekomen was om het te schrijven, ik weet uit ervaring dat men het graag ten laatste op dinsdag wil ontvangen om eventueel nog te verbetere, en dan wordt het donderdag gedrukt om vrijdag te bedelen onder de leden van Boerenbond.
Dinsdagvoormiddag was ik nog niet helemaal klaar, via mail vroeg ik nog even uitstel, in de veronderstelling dat wanneer ze dat weten dat het eraan komt, dan kunnen ze daar nog een beetje tijd voor uittrekken.
Niet dat dit veel nodig is, wanneer ik een Dagboek aflever dan is dat volledig af, misschien staat er nog een klein schrijffoutje in, maar het indelen in alinea's, het kontroleren van de werkwoord-tijden, de zinsbouw, de juiste hoeveelheid tekst (4000 lettertekens is het maximum) dat doe ik helemaal zelf.
Dus als ik dat opstuur naar de redaktie is dit kwestie van nog eens te overlezen, klaarmaken voor druk, en dat is het.
Wanneer ik een Dagboek zal zien verschijnen in De Boer, dan neem ik een beetje mijn voorzorgen.
Ik kondig dat aan op mijn blog, zorg dat iedereen het goed weet, en dan op donderdag bezorg ik dit Dagboek aan de lezers van mijn blog als "previeuw".
Een primeur voor de vaste lezers dus.
Zo deed ik het ook weer deze week, met het Dagboek over pOrtugal.
Ik had dan netjes mijn tekst ingeleverd (doorgemaild) tegen woensdagmorgen, er kwamen nog een paar mailtjes met vragen om verduidelijking, een kleine aanpassing (ik was vergeten te vermelden dat we hoofdzakelijk Nederlandse bedrijven hadden bezocht).
Zo plaats ik netjes Mijn dagboek op de blog.
Vol verwachting sla ik als abonnee van De Boer & Tuinder de bladzijden om, en bemerk tot mijn ontzetting dat het dagboek niet van mijn hand is.
Zonder verwittigen had men dus een ander Dagboek genomen.
Mijn humeur ziet er dan ook zo uit:
Wel, als de dames van de redactie van De Boer denken dat ik dat leuk vind, nee hoor!.
De ene keer veranderen ze de titel zonder navragen, dan eens een stukje tekst, en nu dit !
Denken ze misschien dat ik daar alleen voor mijn plezier een uur of 3 4 aan werk???
Ik vind dat ze dat minstens eens mochten vermeld hebben!Oja, in plaats van de puntjes in de titel mag u hetvolgende woord invullen:........ = geduld.
Labels: BoerTuinder, Dagboek
Helemaal terug.
Ik ben al helemaal terug van weggeweest na 5 dagen Portugal melkveehouderij.
Het was er goed om rond te kijken, bedrijven te zien, van 200 tot 700 koeien (kleiner is niet interessant, groter is moeilijker te overzien), de streek te bekijken, te ervaren dat het vanaf nu tot september daar niet meer zal regenen, dat alles zal verdorren en afsterven, en dat ze alles terug zullen moeten inzaaien in september-oktober.
Tenminste, alles wat niet beregend is, maar dat kost handenvol geld en veel moeite en vooral veel water.
Ik verschiet er niks in dat de ruwvoederprijzen daar heel hoog zijn, als ze al te vinden zijn.
Ze mogen daar dan nog een iets hogere melkprijs hebben, 't is niks voor mij denk ik.
Zoals men zo dikwijls zegt, weer een ervaring rijker.
Zo winnen we altijd wel iets. Is het geen geld, het is dan wel verstand.
Men heeft mij vanuit de redactie Boer & Tuinder gevraagd om nog eens een Dagboek te produceren, ik denk dat ik het daar maar eens zal over hebben.
Labels: boeren, BoerTuinder, Dagboek
Dagboek: Doe nooit wat onkuisheid is
Hierbij ziet u in primeur het 21ste Dagboek dat ik schreef voor Boer&Tuinder, het weekblad voor de professionele leden van Boerenbond.
Doe nooit wat onkuisheid isIn deze tijden van Eerste en Plechtige Communies is de inhoud van de tien geboden actueler dan ooit, hoewel men het niet meer leert zoals in mijn tienertijd. Wij hadden toen nog een pastoor (in soutane, jawel) die eraan hield om ons twee keer per week te onderwijzen over de catechismus, de tien geboden, de akten van geloof, hoop en liefde. Vandaag zoekt en vindt men nog elk jaar vrijwilligers om de kinderen wat te vertellen over het christelijk geloof. Bijhorend vraagt men dan de twaalfjarigen om op zondag aanwezig te zijn in de kerk. Deze week waren er drie present (van de twintig), op Pasen waren ze ook met drie. Waar blijft de vroegere oproep aan de gelovigen van “Ga elke zondag naar de mis”, later afgezwakt tot “Houd steeds uw Pasen”? Het lijkt er bijna op dat men aan die plechtige communicanten de boodschap meegeeft van: “Nah, dit was misschien de laatste keer dat het nog eens echt moest.” Sorry voor meneer pastoor, maar zo voelt het toch een beetje als je als 44-jarige in de kerk zit en er bijna de jongste bent.
Maar we wijken af, er zijn een paar lezers die hier enkel gekomen zijn omdat ze verlekkerd zijn over wat ik ga schrijven over het zesde Gebod: ‘Doe nooit wat onkuisheid is’. Wel, eerlijk gezegd, niets. Maar ik wil je wel iets vertellen over het vijfde Gebod: ‘Dood niet, geef geen ergernis’, en dan vooral over dat laatste. Natuurlijk heb ik het dan over de ergernis die mensen kunnen bezorgen aan een boer.
Soms hebben wij hier bezoekers op de boerderij die met een grote zwaai (en een even grote Mercedes) het hof komen opgereden, vlak voor de oprit parkeren, en dan besluiten dat dit het meest geschikte moment is om even mobiel te bellen. Als vriendelijke mens komen wij uit ons huis of onze stallen, we gaan alvast de bezoeker tegemoet, en dan sta je daar wat verloren te wachten tot meneer gedaan heeft met bellen. Omwille van de privacy wil je niet meeluisteren, weggaan is ook al verkeerd want straks moet die kerel je ook weer komen zoeken. Vanaf nu geldt een nieuw reglement: ofwel blijven ze op straat staan, ofwel moeten ze hun gesprek maar afbreken, anders ga ik weer weg en dan zien ze mij niet meer terug. Moeten ze maar op een andere keer terugkomen.
Van een ander kaliber zijn diegenen die een echt boerenhof gewoon zijn. Aan de voordeur bellen doen ze niet, dus gaan ze zoals gewoonlijk recht naar de achterdeur, doorheen de wasplaats en het bottenhoekje, en voordat je het weet staan ze in je keuken, je woonkamer of je bureau. Van privacy hebben ze nog nooit gehoord, laat staan dat ze dat goed zouden kunnen toepassen. “Maar we moeten overal langs achter binnengaan”, zeggen ze. Wel, bij ons niet! Wij bepalen wie langs achter binnenmag en wie langs voren komt.
Dan zijn er ook bezoekers die het niet nodig vinden om zich aan te melden. Ze zien iets bewegen of horen lawaai achteraan, en dus gaan ze op zoek. Blijkbaar beseffen ze niet dat wij over onze oprit zo een luchtslangetje hebben liggen dat ons meldt wanneer iemand binnenrijdt. Wanneer wij dat horen, komen wij vanzelf wel af. Wat zien we dan? Een auto op de binnenplaats, onbekend, en niemand erin. De spannende vraag is dan waar die persoon naartoe zou kunnen zijn. Links of rechts? In het ene geval kom je elkaar vlug tegen, in het andere geval blijf je rondjes lopen achter elkaar. Ook een veelgemaakte fout is een leverancier die maar meteen doorrijdt naar achteren om daar iets af te zetten. Allemaal heel begrijpelijk, maar Krista hoort de bel, stopt met haar werk in de kaasmakerij, kijkt naar buiten en ziet dus niemand. Even later komt die auto weer van achteraan weggereden, weer over dat luchtslangetje, weer kijken we buiten, weer is er niemand.
Soms komen er ook bezoekers die geen tijd hebben om te wachten. Een boer is meer en meer met ingewikkelde administratieve zaken bezig, waarbij het nodig is dat je je concentreert op het telefoongesprek, het opstellen van een mail, een Sanitelaangifte of bankverrichtingen. Het is dan bijzonder vervelend om gedurende een gesprek met de ambtenaar van de administratie – die je na lang wachten eindelijk te pakken krijgt – iemand van verre te horen roepen, toeteren en uiteindelijk weer te zien wegrijden op het moment dat je net je hoofd buiten steekt. Je zou ze ….
En dan heb je nog bezoekers die langskomen zonder een afspraak te maken, gelukkig al veel minder dan vroeger. Een tijdlang zond Krista iedereen weg die geen afspraak gemaakt had. Zo was er eens een verkoper die aan de deur kwam en die bijna teruggestuurd werd. “Ja maar”, antwoordde hij kleintjes, “Luc heeft daarnet gebeld met zijn gsm met de vraag of ik zo vlug mogelijk kon binnenkomen …”
Labels: BoerTuinder, Dagboek
Dagboek
Dagboek is gemaakt, nog even wat verbeteren en dan doorsturen naar de redactie.
De publicatie is voorzien voor vrijdag.
Tenslotte heb ik 5 items gevonden die te maken hadden met dat zoveelste Gebod van de 10 Geboden, en die ik van toepassing kon laten zijn op het Boerenleven.
Benieuwd? In de loop van de week krijgt u dan de primeur op Boerenblog.
Labels: BoerTuinder, Dagboek, verhaaltje
"Boeren op een Kruispunt" uit de startblokken
Bericht van coördinator Riccy Focke
De land- en tuinbouw evolueert minstens even snel als andere sectoren. De verhoogde invloed van de wereldmarkt, dalende Europese steun en de snel veranderende en complexe administratie maken het er niet eenvoudiger op. Met enige trots kunnen we echter zeggen dat de meeste bedrijven hierop succesvol kunnen reageren.
Maar eerlijk is eerlijk: Er zijn echter ook bedrijven, die – door interne of externe omstandigheden - minder goed lukken in dit ondernemerschap. Allerlei problemen kunnen zich voordoen.
Ofwel zijn het problemen van persoonlijke aard, die zich uiten in angst, stress, slapeloze nachten. Hierdoor zien we bij sommige collega’s de motivatie zakken, daardoor ze in een vicieuze cirkel geraken.
Ofwel draait het bedrijf niet lekker: technische of financiële problemen zorgen er soms voor dat men de zaken niet vlot krijgt, waardoor er soms nieuwe problemen ontstaan.
Boeren op een Kruispunt heeft begrip voor dergelijke bedrijven en wil –indien de problemen niet bespreekbaar zijn met de bestaande boekhouder of bedrijfsadviseur (eerste aanspreekpunt) – voor u in de bres springen om uw zaak terug op de rails te zetten.
Voor de persoonlijke problemen werken we samen met Agricall: deskundige consulenten helpen u uw probleem in kaart brengen en bespreken met u de mogelijke oplossingen. De consulenten van Agricall hebben al jaren ervaring in uw sector en zijn nog steeds te bereiken op het GRATIS telefoonnummer 0800.99.1388.
Omdat persoonlijke problemen heel dikwijls onlosmakelijk verbonden zijn met bedrijfsgebonden problemen, wil Boeren op een Kruispunt hier ook verder meedenken. Op basis van de ervaring van de medewerkers en eventueel in samenwerking met externe deskundigen uit ons netwerk, beloven we u werkelijk te helpen. Deze dienstverlening is gratis en gebeurt in alle discretie.
Boeren op een Kruispunt is er niet “bedoeld voor de stoppers”: Wij geloven absoluut in de toekomst van de land- en tuinbouw. Na het aanpakken van de meest prangende problemen, zoeken we -samen met u- welke mogelijkheden u hebt om uw toekomst te maken.
Wellicht hebt u zelf onmiddellijk geen ‘onoplosbare’ problemen of vragen:
Omdat ieder land- en tuinbouwer als mens evenwaardig is, willen we vragen na te gaan of er geen collega’s, vrienden of kennissen zijn, die onze dienstverlening wél nodig kunnen hebben. Vertel hen over ons initiatief en geef hen discreet onze coördinaten. We beloven u dat we ieder vraag van de betrokkene zelf positief zullen beantwoorden. U kan ons het best helpen door deze mail gewoon naar al uw collega’s doorsturen: zo voorkomt u dat mensen rare dingen gaan denken.
Onze website zal regelmatig aangevuld worden met interessante informatie, die ieder land- en tuinbouwer kan interesseren. Bezoek eens onze website. U kan er bovendien inschrijven op een nieuwsbrief, waardoor u op onregelmatige basis wordt geïnformeerd over onze werking en ons aanbod. U kan er alleen beter van worden.
Tot slot wensen we u persoonlijk nog goede zaken en veel geluk.
Dank bij voorbaat voor uw medewerking, in het verspreiden van deze boodschap.
Annelies Vande Vyvere & Riccy FockeBoeren op een Kruispunt vzw.
E-mail: info@boerenopeenkruispunt.beFax 070/661055Op onze website http://www.boerenopeenkruispunt.be vindt u meer inlichtingen over onze dienstverlening.Klik hiervoor de website...Labels: boeren, BoerTuinder, KBC, rechtszekerheid
"Stilaan duidelijk dat melkquota nu al verwateren"
De melkaanvoer in januari was 3,6 procent hoger dan die van januari vorig jaar en bevestigt de opwaartse beweging van de voorbije maanden.
Om het quotum tegen het einde van het melkjaar vol te krijgen, moeten de melkveehouders nog een versnelling hoger schakelen.
In Boer&Tuinder vraagt Eddy Leloup zich af of het amper volkrijgen van het melkquotum een structureel gegeven aan het worden is.
"Indien dat zo is, dan wordt stilaan duidelijk dat de quota nu al aan het verwateren zijn".
Meer bij VILT»Labels: BoerTuinder, Eddt Leloup, melkquotum
Dagboek: ik zou zo graag eens "een vliegske" willen zijn ....
Voor de lezers van deze blog (en speciaal voor Benny), in primeur het Dagboek van deze week.
De lezers van Boer & Tuinder zullen het pas morgen kunnen lezen, maar jullie hebben natuurlijk wel een voetje voor.
Ik zou zo graag eens “een vliegske” willen zijn.
Dat heeft mijn moeder me dikwijls voorgehouden toen ik me in de jaren tachtig klaarmaakte om mij in het uitgaansleven te storten. En dat “storten” was wel letterlijk want op vrijdagavond was er de KLJ-activiteit, op zaterdag bezochten we een fuifje en de zondagavond was Het Schutttershof onze vaste stek.
Om van mijn moeder haar gezegde af te zijn hield ik haar voor dat zij als “vliegske” nooit rap genoeg kon vliegen om mij te volgen.
Dat oude gezegde spookt mij soms door het hoofd als ik mensen van buiten mijn bedrijf hoor oordelen over ons, bijvoorbeeld van een klant in onze winkel, van bekenden die we zagen op de beurs in Gent of Roeselare (kaas gekocht of net niet) of van de bezoekers aan ons bedrijf. Misschien moet ik maar beter toch niet alles horen. “Het zijn niet allemaal vrienden die lachen naar u”. (Ook een spreekwoord van mijn moeder.)
Langs de andere kant kan ik me nog wel situaties voor de geest halen waarin ikzelf wel dat “vliegske” zou willen zijn.
Zo ben ik eigenlijk razend benieuwd hoe de onderhandelingen rond dat nieuwe MestActiePlan wel verlopen. Ik kan me voorstellen dat aan de ene kant van de tafel een groepje mensen zitten die bepaalde eisen in hun hoofd hebben rond milieu en omgeving (en natuur). Of die technisch onderlegd zijn weet ik niet. Meestal gebruiken ze “de wil van Europa” als stok (of zeg maar knots) achter de deur om hun zin door te drijven. Aan de andere kant van de tafel zit een vertegenwoordiger van de boeren, en die moet er voor zorgen dat het eisenpakket niet te zwaar wordt.
Nu kunt u zich wel indenken beste lezer wat onderhandelingen zijn. U hebt wellicht al eens onderhandeld over een machine, of zat wel eens aan een (notaris) tafel om een stuk grond aan te kopen. Wel, als de voorwaarden te zwaar worden, dan heft men zijn gat op, en men is weg. Beetje cru gezegd, maar zo is het.
Gaat dat in die stront-onderhandelingen ook zo? Ik bedoel maar, het is daar zeker net als bij de solden, eerst verhoogt men de eisen buitensporig (op papier), en daarna kan men afzwakken tot het er zelfs als een cadeautje uitziet. Hoe kan men zich als boerenvertegenwoordiger weren tegen de druk van Brussel?
Minister Peeters, die is niet van de domste, daar stroomt nog een beetje zelfstandigenbloed door de aders. En die heeft gedacht:” WIJ zullen geen nieuw Mestdecreet opleggen aan de boeren, we laten het hen zelf schrijven en dan vertellen we hen wel wat er verkeerd aan is”. Meteen worden ook alle problemen rond knelgevallen en uitzonderingen van tafel geveegd, de sector moet zelf maar zorgen dat alles van de eerste keer in orde is. Dan stel ik mij de vraag of die onderhandelaar van ons wel ver genoeg is gegaan.
Toen ik een paar Dagboeken geleden schreef over de aankoop van melkquotum of “gebakken lucht”, over de geplande afschaffing in 2015 en over die massa investeringen die dan in niets zullen opgaan was er een lezer die me vroeg in welke zure appel ik gebeten had toen ik dat schreef. Het zat me toen nogal hoog, en dat liet ik best wel merken in mijn tekst.
Op vandaag mag u gerust denken dat ik
een liter azijn gedronken heb want de toon is er niet minder om.
Ik ben namelijk een weekje geleden mijn mestpapieren gaan invullen, en daar bleek dat ik naast mijn eigen 25 ha nog op zoek mag naar 38 bijkomende ha.
Kunt u zich dat voorstellen? Iedereen hier in de streek moet net als ik op zoek naar bijkomende hectares. En die zijn er niet. Als ik die reken aan de prijzen voor burenregeling die ik hier en daar al hoor rondstrooien, dan zal deze grap mij 200 € per koe kosten aan extra mestafzet. Dat is zo ongeveer 10 % van de omzet (niet winst!) uit melk. Puur voor de natuur. Kom maar eens met zo’n heffing af bij de werknemers, Meneer Peeters !
Bijzonder jammer vind ik dan dat iedereen die in dit dossier betrokken is moet toegeven dat nog nooit enig onafhankelijk onderzoek heeft aangetoond welke relatie er is tussen (tijdstip van) bemesting, grondsoort, humusgehalte, regenval en uiteindelijk het gehalte aan reststikstof in de bodem.
Dan vind ik dat de overheid al vanaf de groene minister Vera Dua tot op vandaag een ferme steek heeft laten vallen en hun nieuwe mestdecreet op drijfzand hebben gebouwd. En het is de boer die erin zal wegzakken.
Maar, wie ben ik als Dagboekschrijver om nu en dan eens een prikje uit te delen. Een “vliegske” zoals ik, die overal een beetje zijn neus insteekt, moet ook opletten.
Niet zelden klapt men wild in de handen waar een vlieg voorbij komt (meestal niet van blijdschap) en soms staat aan het einde van de rit iemand met een vliegenmepper klaar die met een zelfvoldane kreet het “vliegske” plat klopt.
Zo, die zal niet meer steken.
Luc Callemeyn, dagboekschrijver. (De boer van "De Boer", zegt men soms)
Wel, nu is 't aan u.
Reageert u maar.
Als u durft.
Labels: BoerTuinder, controle, Dagboek, mest, Minister, rechtszekerheid, verhaaltje
"Ik zou zo graag eens.... een Dagboek willen schrijven.
Er werd mij gevraagd om tegen de editie van volgende week in "Boer en Tuinder" een nieuw Dagboek te "produceren", deze week is Pierre Michiels nog aan de beurt.
Voor wie het niet weet, dit Dagboek beslaat een halve bladzijde (3800 à 4000 lettertekens) in Boer & Tuinder, en dit wordt verspreid onder
de leden van Boerenbond in Vlaanderen, maar ook bij de administraties, bij de ambtenaars, zelfs bij de Minister. Er zijn wekelijks 25.000 exemplaren (meestal gelezen door meerdere personen) en in het midden vindt men het Dagboek, afwisselend geschreven door 8 vaste schrijvers.
Ik behoor al bijna 4 jaar tot de vaste schrijversploeg.
Ik had gedacht aan een titel zoals: "Ik zou zo graag eens een vliegske willen zijn ...."
Beste lezer, ik ben eens benieuwd waar zou u, of had u wel eens een "vliegske" willen zijn ?
Reactie via de comments.
Laat je maar eens gaan, ik wacht vol spanning.
Labels: BoerTuinder, Dagboek, verhaaltje
